Traumatische ervaringen worden niet altijd op een verbale manier geuit. Zeker in het geval van conflict en verplaatsing roepen ingrijpende gebeurtenissen vaak tot andere vormen van expressie. In Shatila, een vluchtelingenkamp in het zuiden van Beiroet, is de taal van borduren al aanwezig sinds het werd opgericht in 1949 om Palestijnse vluchtelingen te huisvesten. Het is een dagelijkse genderspecifieke praktijk die geworteld is in de rijke textieltraditie in de regio. Het uitbreken van de oorlog in buurland Syrië met de daaruit volgende instroom van nieuwe vluchtelingen heeft een heropleving van de borduurpraktijk in het kamp teweeggebracht. Dit culturele erfgoed kreeg verschillende functies, zoals het genereren van een inkomen, omgaan met trauma maar ook het overbrengen van visuele verhalen, die vaak ideeën over mensenrechten belichten. 

Het interdisciplinaire onderzoek ‘Migrerend Erfgoed’ focust op deze borduurpraktijken als narratief en onderzoekt hoe vrouwen uit Syrië deze praktijken gebruiken om te negotiëren over wat zij als hun rechten beschouwen. Dit gebeurt door de woordenschat van deze borduurtaal te leren waar vrouwen over hun ervaringen vertellen terwijl ze zich een rechtvaardigere toekomst inbeelden. Daarnaast wordt onderzocht hoe via artistieke praktijken in gesprek kan worden gegaan (experimenteel leren, gezamenlijk maken, co-design) in een context waarin het gesproken woord beperkt is.

Traumatic experiences are often difficult to express in verbal language. Especially in the context of conflict and displacement, disruptive life courses may urge toward expression while, at the same time, defy verbal expression. In Shatila, a refugee camp in the South of Beirut, the language of embroidery has been present since its establishment in 1949 to host Palestinian refugees. It is a daily and gendered practice rooted in the rich textile tradition in the region. The outbreak of the conflict in neighboring Syria and the influx of new refugees has generated a revival of embroidery practices in the camp. This cultural heritage in displacement has several (often coexisting) functions, such as bringing to bear visual stories. These stories often foreground ideas about human rights. 

Through a playful endeavor with materiality, the interdisciplinary research ‘On Migrating Heritage’ focuses on these embroidery practices as a narrative in conflict and displacement and explores how women use these practices as a site to negotiate what they consider to be their rights. It does so by, firstly, learning the vocabulary of this language where women recount experiences of harm and loss while imagining a more just future, and secondly, exploring how artistic practices can be a way to engage (experimental learning, collaborative making, co-design) in a context where the spoken word is limited.