Towards a New Materialism is een onderzoeksproject over de link tussen spelen en betekenis. Spelen zit fundamenteel verweven in onze mogelijkheid om die wereld te kennen. Hoe we spelen bepaalt wie we zijn. Veel meer dan een specifieke culturele activiteit die we af en toe in helder afgebakende contexten en binnen heldere regels doen, is spelende-zijn de fundamentele ontologische situatie waarin we ons bevinden. We moeten spelen om te bestaan.

Spelen wordt in dit project benaderd vanuit de term onzekerheid, een begrip dat we aan de kwantummechanica ontlenen. Onzekerheid duidt op een fundamentele instabiliteit van de materiële opbouw van de werkelijkheid. Het zekere handelen waarin we ons elke dag begeven is een reductie van een werkelijke (overlappende) veelvormigheid en onbepaaldheid, een inconsistente en niet-te-tellen vormveelheid. Bestaan betekent dat we binnen die onbepaalde vormveelheid, structuur en eenheid ‘performen’. Spelen is net een vorm van ont-zekeren, een ontologisch-epistemologische attitude die we kunnen aannemen ten opzichte van de betekenisregimes die ons zijn vormgeven. Spelen als podiumkunstpraktijk is een ideaal laboratorium om dit te onderzoeken omdat de exponentiële vermenigvuldiging van de blik een kortsluiting teweegbrengt in de zekerheid waarbinnen we pretenderen te handelen. De toneelspeler wordt gedwongen veelvormig te zijn en in een waarheid te staan die zich niet in een eenheid laat vatten.

Towards a New Materialism is a research project that focuses on the link between playing and signification. Play is fundamentally woven into our ability to know the world. How we play determines who we are. Much more than a specific cultural activity that we occasionally do in clearly defined contexts and within clear rules, to-be-playing is the fundamental ontological situation that we find ourselves in. We need to play to exist.

In this project, play is approached from the term uncertainty, a concept borrowed from quantum mechanics. Uncertainty indicates a fundamental instability of the material construction of reality. The ‘certain’ actions in which we engage every day are a reduction of a real (overlapping) multiplicity and indeterminacy, an inconsistent and uncountable plurality of forms. ‘Existing’ means 'performing' quantity, structure and unity within that indeterminate form. Playing is a form of destabilizing certainty, an ontological-epistemological attitude we can adopt towards the regimes of meaning that shape our being. Playing as a performing arts practice is an ideal laboratory to explore this process because the exponential multiplication of the gaze short-circuits the certainty within which we pretend to act. The stage actor is forced to be multiform and to stand in a truth that cannot be contained in a unit.